Dobre przepisy kulinarne



Cordon bleu



4 niezbyt grube plastry sznyclówki cielęcej, 4 plastry gotowanej szynki, 4 plasterki grojera lub ementalera, jajo, po 2 łyżki mąki i bułki tartej, 50 ml białego wytrawnego wina, sól, pieprz, sklarowane masło lub oliwa do smażenia

przepisy kulinarne

Porcje mięsa rozbić na płaty, posolić, oprószyć pieprzem. Na połówce kotleta ułożyć po plasterku sera i szynki, przykryć drugą połową, połączyć brzegi (szynka i ser nie powinny wystawać). Każdy sznycel obtoczyć w mące, jajku i bułce tartej i usmażyć na rumiano na rozgrzanym na patelni tłuszczu (po 5 minut z każdej strony), skropić winem i jeszcze chwilę dusić. Zamiast składać mięso na pół, rolować je. W klasycznej wersji sznycel się nacina, tworząc w nim kieszeń na szynkę i ser. Podawać z marchewką z groszkiem.

Skąd ta nazwa?
Cordon bleu w dosłownym tłumaczeniu z francuskiego znaczy „błękitna wstążka", ale zwyczajowo we Francji określano tym zwrotem dobrą kucharkę. Nazwę le Cordon Bleu nosi także znana międzynarodowa szkoła kulinarna oraz ten właśnie popularny na całym świecie sznycel, przyrządzany w wersji podstawowej z cielęciny, ale często także z piersi indyka lub kurczaka. Francuzi przyznają się do niego raczej niechętnie, bowiem niezwykle rzadko można nań trafić w ich restauracjach i książkach kucharskich (podobny ostracyzm spotkał tam także kotlet de volaille, choć stworzył go sam Marie Antoine Careme - największy kucharz Europy w XIX w.).


Chrzan pospolity (Cochleańa armoracia) w Twojej kuchni

Bylina z rodziny kapustowatych, występująca na polach i w ogrodach, uprawiana też dla celów spożywczych na glebach wilgotnych, piaszczysto-gliniastych, zasobnych w składniki pokarmowe. Łodyga wysoka do 50 cm. Kwiaty białe, promieniste. Kwitnie od lipca do września. Nie wytwarza kiełkujących nasion. Niektóre gąsienice odżywiają się jego liśćmi, aby przesiąknięte jego aromatem odstraszać drapieżne ptaki.

Główne związki: Oleje gorczyczne.

Uprawa: Rozmnażany wegetatywnie przez sadzonki z korzeni. Dobrze udaje się w hodowli ogrodowej. Ze względu na długi korzeń potrzebuje głębokiej gleby.

Zbiór i przechowywanie: Korzeń można wykopywać od marca do maja oraz od września do października i stosować jedynie świeży. Można go przechowywać w skrzynce z piaskiem - nie traci wilgoci.

Zastosowanie w kuchni: Nie powinno się go gotować, a jedynie na krótko przed podaniem dodać do ciepłych potraw. Doskonale nadaje się do doprawiania wołowiny i wieprzowiny, jak również sosów do ryby czy też ziemniaków w mundurkach.

Zastosowanie w ziołolecznictwie: miazga z korzenia jest ostrą przyprawą poprawiającą trawienie; zewnętrznie może być stosowana w postaci okładów jako lek rumieniący w gośćcu stawowym i mięśniowym, bólach artretycznych, nerwobólach.